สุขยามเย็น – PMC ปู่จ๋าน ลองไมค์
* ชีวิตมันก็แค่นั้น ฉันทำได้เท่านี้ แค่นี้ก็รู้สึกดีในเวลาที่แสนสั้น
เสร็จงานไปแล้ววันนี้ ร่างกายต้องการดีกรี นั่งลงคุยกับเพื่อนซี้ นินทาเจ้านายเพื่อนร่วมงาน
ชีวิตมันก็เท่านั้น ฉันทำได้เท่านี้ หลับลงตื่นนอนอีกทีล้างหน้าแปรงฟันรีบเข้างาน
ชีวิตวนเวียนแค่นี้ ยามเย็นชนแก้วเพื่อนซี้ แต่ฉันก็ยังสุขดีถ้าตังไม่มีก็แค่เซ็น
** ถ้าไม่มีตังก็เซ็น เรื่องเงินไม่ใช่ประเด็น เอาแหนมละก่อถั่วทอดบวกมะมวงดองกะลูกชิ้นเอ็น
ดื่มกันแบบเย็นๆ เพราะเดี๋ยวสิ้นเดือนค่อยเคลียร์
ถ่ายรูปกับเพื่อนส่งเมียแล้วก็เรียกเด็กเชียร์เอามาคลอเคลีย
ฟังกูหน่อยนะเพื่อนชาย กูแม่งโคตรเบื่อเจ้านาย
ชอบจับผิดตอนมาสายเหมือนจะฆ่าเหมือนจะแกงด่ากูแรงกันฉิบหาย
เพื่อนร่วมงานก็ชอบเลีย ทำอะไรก็ฟ้องเฮีย เซ็งแล้วมานั่งจิบเบียร์ถ้าไม่มีตังเอาแชร์มาเปีย
ชีวิตเริ่มต้นแต่เช้าตั้งแต่แต่งตัวนั่งใส่รองเท้า บางวันไม่ทันจะกินข้าว แต่ต้องตอกบัตร ซวยสัตว์
ละมาสาย โดนปรับ ละแอบหลับ แล้วนายด่า โธ่พับผ่า ฉันก็ยังมีความสุขแม้เงินน้อยนิดในกระปุก
บางคนมีความสุขที่ได้มอง บางคนมีความสุขใด้ครอบครอง บางคนมีความสุขที่มันมี
บางคนมีความสุขเที่ยวราตรี บางคนก็มีความสุขกับการรับ บางคนก็มีความสุขกับการแจก
แต่หากว่าถามถึงตัวฉัน มีความสุขกับการแดก
( * , ** )
บางครั้งบางทีความสุขมันอาจจะเกิดขึ้นได้ในใจของตน ไม่เกี่ยวกับยศฐา จะเป็นขอทานหรือนายพล
จะรวยจะจน ถ้ามีความผ่องใสในกมล ก็สมกับคำว่าเป็นคน เกิดเป็นมนุษย์ต้องดิ้นรน
จะไปคิดอะไรให้มากความ ประเดี๋ยวก็ตายกันตามตาม หลงเหลือซึ่งไว้ความดีงาม
ถ้าไม่งั้นก็เหลือความเลวทราม พื้นดินของโลกมีไว้เหยียบ
แต่ว่าบางคนมีไว้แบก จะไปคิดอะไรมากมายแค่หาเพื่อนแก้เซ็งแล้วจบปัญหาด้วยการแดก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น