จบเกมส์ – บอย พนมไพร
บอกใจว่าอย่าฝืน คันยืนสู้ต่อบ่ไหว ให้มันตายกลบไปกับใจ สาเด้อคำว่าฮัก
อาการอ้ายเกินเยียวยา พ่ายแพ้จนต้องเสียหลัก เจ็บหนัก เมื่อเห็นน้องฮักเขาปานนั้น
กู้ชีวิตแทบบ่ทัน ปานสว่านมาเจอะกลางใจ คิดหาทางอ่วยออกจังได๋ ก็แทบล้มทุกที
บทสรุปก็คือต้องเสียเจ้า จำต้องยอมจำนนแต่โดยดี เบือนหน้าหนี ดีกว่าทนอยู่ดูเขาอิ่มเอม
* มันจบเกมส์แล้วความฮัก ที่ว่าหนักกว่าหินก้อนเส้า
แต่ที่แท้ มันกะเบากว่านุ่น ใส่สอบบ่ทันได้เต็ม
นางฟ้าฆ่าใจหมาวัด ที่อ่อนหัดคืออ้ายบ่ทันเกมส์เจ้า
ปากเว้าว่าฮักกัน แต่หลอยปันใจให้เขา สูไปฮักกันแต่ตอนได๋ มาฮู้เมื่อสาย
(อ้ายส่ำคนตายทั้งยืน)
สิให้มันเป็นคือจั่ง ที่เจ้าวางแผนเอาไว้ เจ็บนี้คุ้มคักหลาย ที่หลงเซื่อคนมักง่ายอย่างเจ้า
หันหลังถอดสายบัว เปิดทางให้น้องได้คั่วกับเขา
ปิดฉากความฮักเน่า ๆ สองเฮาส่งเขาไปเอาบุญแอว
( * , * )
อ้ายส่ำคนตายทั้งยืน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น